Hanne in Nieuw-Zeeland

Soms zijn er momenten waar je wilt dat de wereld gewoon even stilstaat....ik heb nu zo een moment. Het is amper 2 dagen voor ik terug op het vliegtuig stap richting Belgie. Ik wou dat ik dit moment voor eeuwig kon vasthouden...beelden van mij jaar vliegen voor mij ogen en het is zo hard dat de realiteit weer een stapje dichterbij komt. Ik heb dit jaar zoveel ongelooflijke mensen leren kennen. Vrienden voor het leven kan ik ze met gemak noemen. Sommige van die vrienden hebben een stuk van mijn hart gestolen, ze laten voetstappen op mij achter die ik voor altijd zal meedragen. Morgen vertrekken er verschillende studenten en het is zo ongelooflijk moeilijk. Het is net alsof ik een stukje sterf. Nu dat is misschien een beetje cru uitgedrukt maar het is de enige manier hoe ik het kan zeggen.

Op dit een jaar heb ik mijn eigen leven opgebouwt met supermomenten maar ook met een paar 'sad moments'. Mijn vrienden zijn mijn familie geworden.

Het is zo verdomd moeilijk om 'goodbye' te zeggen omdat je weet dat je ze misschien nooit meer ziet. Met woorden alleen kan ik niet omschrijven wat dit hele jaar betekent heeft voor mij, daar moet je het zelf voor beleven.

De laatste dagen is het een chaos hier geweest. Ik heb mijn kamer leeggemaakt. Een voor een die fotos van de muur halen die er het hele jaar hebben gehangen en die je in een oogopslag doet denken aan het thuisfront. Toffe fotos met stralende glimlachen erop...

Voor de rest veel dingen weggegooit, ik heb 2 vuilzakken gevult met rommel. Maar sommige dingen kan ik gewoon niet wegdoen...misschien domme dingen voor de buitenwereld maar voor mij oh zoveel betekent. Hoe kan je in godsnaam een heel jaar in 2 dozen verpakken?

Ja, ik heb moeite met mijn afscheid. Vandaag waren we voor de laatste keer gaan eten met de familie en ik heb ervan genoten. Gewoon geweldig om te zien hoe mijn broer en zus met elkaar bekvechten. Ik kan niet wachten omdat nog eens met mijn broertje te doen. Of gewoon met ons mama gezellig in de keuken zitten babbelen en ons papa eens uitlachen als hij thuiskomt en zijn oude joggingsbroek aandoet. Dat zijn momenten waar ik naar uitkijk.
Maar jammer genoeg staat daar tegenover dat ik de grappige en boeiende gesprekken met Dad ga missen.

Ooh, ik ga superveel missen van Nieuw-Zeeland, van mijn vrienden en vooral de supergoede band met Dad.

Dit is waarschijnlijk mijn laatste blog vanuit Kiwiland.
Nu kan ik mij morgen nog een beetje opjagen in de dingen die ik moet inpakken. (jaja ge leest da goed)

Toch maar alles met de post opsturen in plaats van mee DHL. En hopelijk kunnen we zondag met een gerust hart op de vlieger jumpen richting la Belgique!

Heel veel liefs

Hanne

 

Waauw nog 11 dagen en ik vertrek naar huis. Het komt nu wel heeeel dichtbij.
Maandag hebben helaas onze eerste student moeten uitwuiven. We hadden allemaal rond 9 uur afgesproken aan de luchthaven om Dom goodbye te wuiven.  Iedereen had het moeilijk toen het tijd werd dat hij door de douane moest.  Je kon merken dat hij echt niet wou gaan want hij bleef maar in onze richting kijken. Dan krijgde pas het besef van 'het is bijna aan mij'. De 30e vertrekken de rest van de studenten. We gaan dus bijna nen hele dag in de luchthaven zitten want de eerste vertrekt rond 8 uur en de laatste 3 om half 2. Pff ik kijk er nu al nie naar uit.

Voor de rest zou ik eigenlijk eens moeten beginnen in te pakken. Maar in plaats van alles netjes te houden, wordt het slordiger met de dag.
Ochja...we zullen maar eens vertellen wat we afgelopen week allemaal hebben uitgestoken.

We zijn natuurlijk elke dag braaf naar school geweest. Donderdag had ik met Ella afgesproken, zij was voor een week in Christchurch. 's Avonds was ik gaan eten met Dom en David. We waren weer Japanees gaan eten. Jezus, die mannen zaten me dus uit te lachen omdat ik niet met stokskes kon eten. Twas echt megagezellig geweest en zo konden we dus met de 'oude' studenten nog wat samen tijd spenderen.

Vrijdags wast afscheidsfeestje van Dom en twas echt tof geweest. Zaterdags was feestje van David maar daar zijn we dus nie lang gebleven omdat er wa Kiwis rondliepen die de boel moesten verpesten. Saar, Betty en ik zijn uitgeweest int stad en rond 3 uur zaten we in oze nest.

Zondags hadden we onze laatste afsmeeting gehad en ja za...kheb men afscertificaat gehad. Da laat ik inkaderen en hangk boven men bed :p.

Amaai, nog een maand en ik verlaat dit prachtige land! Vorig jaar deze tijd waren we ons aan het inbeelden hoe mijn jaar hier ging zijn en nu zijn we aan het fantaseren hoe het gaat zijn als ik thuis ben! De tijd gaat zo snel....konden we hem maar even laten stilstaan. Als ik nu om me rondkijk, besef ik wat ik dit jaar allemaal bereikt heb.  Jammer genoeg zal ik een deel van mijn nieuwe leven moeten achterlaten in het land dat mijn hart heeft gestolen.

Sommige vragen nu al of ik het hier ga missen of ik er naar uitkijk om terug te gaan. Ik vind dit een moeilijke vraag om op te antwoorden.  Natuurlijk ga ik het hier missen, ik heb helemaal zelf een nieuw leven opgebouwt voor mezelf maar ik kijk er ook naar uit hoe het in Belgie is geworden....
Ik kreeg van Niels ook de vraag wat ik verwacht als ik aankom in Zaventem? Hopelijk gaan niet alle monden openvallen als ik in de aankomsthal aankom van 'amaai die is dik geworden'. Neen, ik weet zeker dat het een blijtfestijn gaan worden dus we zullen maar Kleenex in ons maar-7 kg-toegelaten-handbagage steken. (5 kg daarvan wordt ingenomen door menne laptop)

Even tussendoor; we hebben van AFS een bundeltje gekregen met alles regels waar we ons moeten aanhouden als we onze kabassen inpakken, grapjassen.

'Luggage allowance is ONLY 20 KG flying via Asia' (south and North America is 46 KG). Wel nu weten dat we van Sydney naar London vliegen dus Azie komt er niet eens aan te pas. (al beweren ze wel dat we een tussenlanding maken ergens maar dat staat natuurlijk op geen enkel document vermeld.)

Uw handbagage mag niet groter zijn dan 46cm x 33 cm x 21 cm. Wel ik kan nu al met gemak zeggen dat da van mij groter is...wel natuurlijk ikke weer he!!!

"Passengers must carry their 100 ml containers in a re-sealable transparent plastic bag of 1 litre volume'

En pas op we mogen zo ma 1 liter zakske meenemen he.

Dan moeten we da bij elke douanepost eruit halen en laten zien....Ma mannekes toch, kgaan meer tijd nodig hebben om al die stom regelkes toe te passen dan in te pakken. Precies dat zo een lieve, onschuldige AFSstudente stoute dingen zou doen. (later meer daarover)

We zijn aan het afwijken...ik ben vooral benieuwd hoe de rest is veranderd...bij mij zullen ze da wel allemaal drek opmerken want sommigen heb ik een jaar niet gezien. Gaat echt raar worden.
Om nu heel eerlijk te zijn, het heeft zeker lang geduurd..ik voel dat het tijd is om naar huis te gaan. Ik ben het hier niet beu ofzo maar je voelt dat ik nog maar 4 weken heb en automatisch begin je af te tellen.

Afgelopen weekend hadden we een supersuperinteressant en tof (NOT) End of Staykamp met AFS. Een van de gesprekken ging erover of we al wisten hoe we iedereen gingen bedanken hier. Ik heb absoluut nog geen idee want ik Dad ga geven om hem te bedanken. Hetzelfde voor Gemma en mijn school...Ik heb nog 4 weken om iets te bedenken.
Voor mijn liaisonfamily ga ik pasta koken (ja ge leest dat goed, ik kan EINDELIJK koken) en voor elk afzonderlijk ga ik een traveljournal kopen. Ze maken volgend jaar een wereldreis dus das wel handig om er eentje te hebben.

Voor het thuisfront begin ik ook al vanalles te kopen. Testraks nog 3 geweldige thirten gekochten.
Ik wil precies zoveel mogelijk meenemen om mijn jaar te onthouden en op die manier toch dichtbij Nieuw-Zeeland te zijn.

Genoeg gezevert daarover, nu zal ik eens een laatste interessant verhaleke vertellen.

Ons Hanne, de allerbraafste AFSer ter wereld, is op een niet zo braaf AFScontract. Reden: alcohol gekocht voor minderjarigen. Mannen toch daar komen ze na 10 maanden nog mee af. 6 juni komt mijn supertoffe nieuwe supportcoordinator Josie naar hier om da contract te laten ondertekenen. Jezus, voor die 3 weken nog. Mijn pa weet nie of hij het gaat ondertekenen omdat ze het allemaal achter zenne rug hebben gedaan. Correctie Josie heeft het achter iedereen zenne rug gedaan. Claire (hostcoordinator) wist er niks van en Josie heeft dat niet eerst aan menne pa meegedeelt. Boeltje hier dus...wel ja...we zien wel hoe het draait of keert. Jammer genoeg sturen ze me niet naar huis. Da zou het wel zijn he, 3 weken vroeger op Zaventem staan...haha...tzal nie voor dit jaar zijn.

Au revoir Belgenland

Hanne


Kgaan er enkele fotos bijvoegen. Let aub niet op mij, ik plak niet op fotos!!!!

 

Onze chapter

Onze

Onze kampgroep

Met die stokskes eten was toch nie makkelijk voor mij. Nu weet ik waarom die Japanese meisjes zo mager zen